PONTĬFĬCĀLIS, e, gen. com. De pontife, pontifical. Usus: Auctoritas, jus Pontificale.
PONTĬFĬCĀTŬS, ūs, m. Dignité, fonctions de pontife, pontificat. Phras. Summi Pontificis dignitas; supremi pontificatus honores; Pontificia potestas nullis terrarum finibus circumscripta; sacerdotalis. Imperii Majestas; Ecclesiæ universæ, Christianæ reipublicæ Principatus. Vicaria Christi in terris potestas; summum augustissimumque sacerdotium. Usus: Statæ cerimoniæ Pontificatu continentur.
PONTĬFĬCĬUS, a, um, Du pontife, pontifical. Syn. Pontificalis. Usus: Jus Pontificium.
PONTUS, i, m. La mer. Usus: Pontus Euxinus, la mer Noire, le Pont-Euxin.
PŎPĪNA, æ, f. Restaurant, auberge, cabaret. Syn. Ganea, culina. Epith. Teterrima, tenebricosa. Usus: In lustris, popinis, alea, vino, tempus ætatis omne consumere.
PŎPLES, ĭtis, m. Jarret. Syn. Pars genu posterior.
PŎPŪLĀBUNDUS, a, um, * Ravageur, dévastateur. Usus: Populabundi magis in fines excurrerunt, quam justi belli more.
PŎPŬLĀRIS, e, gen. com. Qui concerne le peuple, propre au peuple. Syn. Vulgaris Adv. Maxime, vere, fallaciter, ficte, sapienter, vehementer. Usus: 1. Verba popularia; ad popularem modum sensumque accommodata, expressions populaires. 2. Populi studiosus, démagogue, démocrate. A gravitate Patrum desciscere et popularem fieri. Qui ea faciunt dicuntque, quæ multitudini jucunda, populares dicuntur. Causa plausibilis et popularis. Rumusculos populares aucupari. Auræ popularis captator evasit. 3. (Civis conterraneus, Vulg.), compatriote. Socrates non popularis alicujus loci, sed civis mundi. Solon popularis meus.
PŎPŬLĀRĬTER, D’une manière vulgaire, commune. Usus: Populariter vivere, loqui.
PŌPŬLĀTĬO, ōnis, f. * Ravage, dévastation. Usus: Illa gens populationibus incursionibusque melior est, quam justa pugna. Late populationem facere. Hostem populatione prohibere.