PRÆJŪDĬCĀTUS, a, um, Décidé préalablement, préjugé. Usus: Res semel iterumque præjudicata. Tantum opinio præjudicata potest, ut etiam sine ratione valeat auctoritas, opinion préconçue. Pro præjudicato aliquid ferre, regarder qqche comme décidé à l’avance.
PRÆJUDĬCĬUM, ĭi, n. Jugement préalable, préjugé. Syn. Exemplum judicii facti in simili causa, judicii conceptum specimen. Epith. Proximum, grave in aliquem ordinem. Usus: Cur non ejus damnatione aliquid ad hoc judicium præjudicii comparasti. Duobus jugulatus præjudiciis. Eos tot præjudiciis confossos prædamnatosque venire ad populi judicium?
PRÆJUDĬCO, as, avi, atum, are, a. Juger préalablement, en premier ressort; porter un jugement anticipé sur une question. Syn. Præjudicium facio. Adv. Arroganter, semel atque iterum. Syn. Quod senatus nondum censuit, id arroganter non præjudico neque revoco ad arbitrium meum.
PRÆLĀBOR, ĕris, lapsus sum, bi, d. n. et a. Prévenir, devancer.
PRÆLĬGO, as, avi, atum, are, a. Lier qqche avec qqche. Usus: Os obvolutum folliculo et præligatum, tête enveloppée dans un sac de cuir et liée.
PRÆLŎQUOR, ĕris, lŏcūtus sum, loqui, d. Parler le premier.
PRÆLŪCEO, es, xi, ere, n. Luire, briller. Syn. Lucem vel lumen præfero. Adv. In posterum. Usus: Majoribus meis virtute præluxi.
PRÆLŪDĬUM, ĭi, n. Prélude. Syn. Præcentio.
PRÆMANDO, as, avi, atum, are, a. (cum ut), Recommander d’avance, prescrire préalablement.
PRÆMĀTŪRUS, a, um, Prématuré, qui arrive avant le temps. Syn. Præproperus, immaturus, intempestivus.