PRÆSĒPE, is, n. Étable, écurie.
PRÆSĒPĬO, is, psi, ptum, ire, a. Barricader, palissader, boucher. Usus: Maximis defixis trabibus aditus omnes præsepit.
PRÆSERTIM, Surtout. Syn. Cumprimis, maxime, præcipue. Usus: Admiror et te præsertim.
PRÆSES, ĭdis, m. Gardien, protecteur; président. Syn. Custos, vindex; antistes. Usus: Custos, præses, propugnator libertatis.
PRÆSĬDĔO, es, sēdi, ere, n. Protéger, défendre; diriger, conduire. Syn. Custos, præses sum, præsum, in custodia urbis, provinciæ, tanquam in specula collocatus sum; ad gubernacula sedeo. Usus: Dii huic loco temploque præsident.
PRÆSĬDĬUM, ĭi, n. Poste, position; secours, appui, soutien. Syn. Statio; manus militum, auxilium, perfugium. Epith. Bonum, certissimum, tutissimum, civile, commune, extraordinarium, firmum, fortissimum, gravissimum, honestum, improvisum, insperatum et repentinum, leve, maximum, necessarium et voluntarium, nocturnum, populare, publicum, stativum, summum, tenue, terrestre. Præsidia aliena, contraria, firmissima, gratiora alicui, multa ac firma, necessaria, parva, publica, regia, salutaria, tanta, urbana, utiliora alicui. Usus: 1. Armati in præsidiis collocentur. 2. Custodia, numerus militum, comitatus armatorum, troupes armées, garnison, escorte. Magna et firma præsidia parare, comparare; præsidia ponere, disponere, collocare. Præsidium urbi imponere; militem in præsidium mittere, in præsidiis collocare; urbem præsidiis obsidere, intercludere, interclusam tenere. Præsidiis firmare; regionem sepire, munire, confirmare. Præsidia dimittere, præsidiis nudare provinciam. De provincia decedere, abire; præsidium relinquere. 3. Auxilium, spes, securitas, perfugium, secours, aide, appui. Alicui laboranti præsidium afferre, ferre; præsidio esse. Ego amicorum, virtutis bellicæ præsidio tectus, hostem repressi. Is magnum sibi præsidium et adjumentum ad beate videndum comparat, qui, etc.
PRÆSIGNĬFĬCO, as, are, a. Faire connaître à l’avance. Syn. Prænuntio, cano, præcino, præmonstro, portendo.
PRÆSTĀBĬLIS, e, gen. com. Préférable, supérieur, excellent, remarquable. Usus: Nihil virtute homini præstabilius, nihil pulchrius.
PRÆSTANS, antis, omn. gen. Supérieur, distingué, remarquable. Syn. Excellens, præstabilis, egregius, eximius, præclarus. Usus: Vir ingenio, virtute præstans. In Poetica præstans. Cf. [Egregius], [Præclarus], [Optimus].
PRÆSTANTĬA, æ, f. Supériorité, excellence. Syn. Excellentia. Epith. Cœlestis et divina, excellens, major et divinior; minima, singularis. Usus: Dii omnium rerum præstantia excellentes, par leur supériorité en toutes choses. Præstantiam aliquam doctrinæ et virtutis consequi, acquérir quelque supériorité sous le rapport du talent, de la vertu.