PROFLŬO, is, xi, xum, ere, n. Couler, découler. Syn. Mano, emano. Usus: Cujus ore melle dulcior profluebat oratio, la parole coulait de ses lèvres plus douce que le miel. Mosa profluit ex monte Vogeso, la Meuse prend sa source dans les Vosges.

PRŎFŬGĬO, is, fūgi, ere, n. Fuir, s’enfuir. Syn. Perfugio, transfugio. Adv. Clam, plane. Usus: Filius domo ad me profugit. Extorrem in exilium profugere. Cf. [Fugio].

PRŎFŬGĬUM, ĭi, n. Asile, abri. Syn. Perfugium, portus.

PRŎFŬGUS, a, um, Fugitif, exilé. Usus: Ænea duce profugi sedibus incertis vagabantur, les Troyens, chassés de leur patrie, erraient, sous la conduite d’Énée, sans avoir de demeure fixe. Cf. [Fugitivus].

PRŎFUNDO, is, fūdi, fūsum, ere, a. Verser, répandre; perdre, prodiguer. Syn. Effundo. Adv. Sæpe et multum. Usus: Profundere patrimonium suum, dissiper son patrimoine. Laborem omnem, omnes ingenii vires profundere et perdere. Vitam, sanguinem, animum pro aliquo profundere. Magnam vim lacrimarum profundere. Profundere se in aliquem. Odium suum intus inclusum in aliquem profundere. Lacrimæ se profundunt. Voluptates prima ætate compressæ se nonnunquam subito profundunt, les passions, enchaînées dans le premier âge, font tout à coup explosion. Cf. [Effundo].

PRŎFUNDUS, a, um, Profond, élevé. Syn. Altus. Phras. Vallis profunda, vallée profonde. Vallis in immensam altitudinem depressa; vallis infinita altitudine; vallis inexsuperabilis altitudinis. Usus: Fossæ profundæ multos pedes altæ. Spelunca profunda et multos pedes humi depressa. Scrobes profundæ in altitudinem quinque pedum fodiebantur.

PRŎFŪSĒ, Sans modération, en désordre. Usus: Consul obstitit profuse tendentibus suis in castra, le consul arrêta les siens qui rentraient en désordre dans le camp, il s’opposa à ceux qui rentraient en désordre.

PRŎFŪSUS, a, um, Excessif, immodéré, extrême. Syn. Immoderatus, immodestus, prodigus, nimius. Usus: Quanti et quam profusi sumptus. Profusæ epulæ. Hilaritas profusa. Cf. [Nepos], [Prodigus].

PRŌGĔNĔRO, as, are, a. * Produire, engendrer. Usus: Aquilæ columbam non progenerant. Cf. [Genero].

PRŌGĔNĬES, ēi, f. Postérité, descendants, lignée. Syn. Proles, genus. Epith. Divina, optima, tanta. Usus: Veteres se progeniem deorum dicebant.