PROMPTĒ, Sans hésitation, avec empressement. Syn. Alacri animo, sine cunctatione.
PROMPTUS, a, um, Apprêté, disposé; prêt, dispos, prompt à. Syn. Paratus, expeditus, alacer, hilaris, ardens, erectus; expositus, propositus, in promptu. Adv. Æque. Phras. 1. Promptus sum ad te juvandum, je suis prêt à vous aider. Aderit opitulandi studium, quod in te semper habui; omnis cunctatio aberit, ubi studii in te locum mihi aliquem esse intellexero; ipsum nomen amicitiæ mirabilem mihi alacritatem addet ad te omnibus in rebus juvandum. Quæ mihi animi incitatio atque alacritas est innata, ea amicitiæ studio incensa, prompta tibi est et expedita. 2. Res in promptu est, la chose est sous la main. Res ad manum est; sub manum est; in manu est. Usus: Prompta et parata in respondendo celeritas, ad jocandum hilaritas. Ore ac vultu alacri ac prompto intueri. Quod animo sentio, et vultu et lingua promptum habeo, mon visage, mes paroles sont l’expression fidèle de ma pensée. Promptissimus homo et experiens. Cf. [Paratus], [Expedio].
PRŌMULGĀTĬO, ōnis, f. Promulgation, publication. Epith. Nefaria, fatidica. Usus: Leges promulgatione latæ, antequam scriptæ.
PRŌMULGO, as, avi, atum, are, a. Publier officiellement, faire connaître, promulguer. Syn. Edo, prodo, publice propono. Adv. Nominatim, publice, separatim. Usus: Rogationem, legem promulgare, porter une proposition de loi devant le peuple. De salute alicujus vel honore, de constituendo imperatore promulgare.
PRŌMULSIS, ĭdis, f. Entrée de table, plat d’entrée. Syn. Potio mulsi condita.
PRŌMUS, i, m. Cellerier, sommelier. Syn. Cellarius, qui cellæ præest.
PRŎNĔPOS, ōtis, m. Arrière petit-fils.
PRŌNŌMĬNĀTĬO, ōnis, f. Antonomase, fig. de Rhét.
PRŌNUNTĬĀTĬO, ōnis, f. Déclaration, publication. Syn. Prolatio; propositio legis. Epith. Dulcis, vera et falsa. Usus: 1. Nondum lege et prænuntiatione damnatus. 2. Oratorum munus moderandi vocem, débit oratoire, action. Quis cantus moderatæ orationis pronuntiatione dulcior? 3. Dictum, enuntiatio, proposition. Omnis pronuntiatio aut vera aut falsa est Cf. [Pronuntio].
PRŌNUNTĬĀTOR, ōris, m. Celui qui expose, qui raconte, narrateur. Epith. Grandis, sincerus. Usus: Thucydides pronuntiator sincerus.