PRŎPE, Près, dans le voisinage. Syn. Propter, juxta. )( Longe, procul, remote. Phras. Hostis prope est, l’ennemi n’est pas loin. Haud procul abest; in ipsis prope portis est; in conspectu est; in foribus est; tergo imminet; vix teli jactum abest; modicis spatiis distat; cervicibus incumbit; supra caput est; in propinquo est. Cf. [Vicinus]. Usus: 1. Prope urbem, ripam. Propius a me abest. Propius urbem movere castra. 2. Pene, fere, propemodum, quasi, presque, à peu près. Prope centum annos natus. Ille, prope dicam, insanit. Cf. [Propemodum].
PRŎPĔDĬEM, Au premier jour, bientôt, très prochainement, sous peu. Syn. Brevi. Usus: Propediem te videbo. Cf. [Brevi].
PRŌPELLO, is, pŭli, pulsum, ere, a. Pousser en avant, devant soi; chasser, mener. Syn. Impello, propulso. Adv. Paulum remis. Usus: Hostium impetum; navem remis propellere. Cf. [Pello].
PRŎPĔMŎDUM, Presque, à peu près. Syn. Prope, fere. Phras. Acies nostra propemodum in fugam versa est, nos troupes furent presque mises en fuite. Haud procul abfuit, quin terga verteret nostra acies; nihil propius factum est, quam ut in pedes se conjiceret acies tota; jam in eo res erat, ut in fuga sibi pretium poneret acies nostra; accisæ res erant; inclinata res erat, vix ut sustineri jam posses, quin effusam in fugam converteretur miles noster; jam ad fugam spectabant omnia. Usus: Propemodum manere in instituto meo mihi videor. Cf. [Pene].
PRŌPENDĔO, es, di, sum, ere, n. Avoir la prépondérance; l’emporter; pencher, incliner; pencher pour. Syn. Inclino, incumbo, aliquo animum inclino. Phras. Omnes eo propendebant, tous penchaient pour cet avis. Sententiæ omnium eo inclinabant; inclinabat animus, mente atque animo in eam partem trahebantur. Naturali quodam studio, naturæ inductu eam partem sequebantur, in eam partem præcipites erant. Cf. [Inclino]. Usus: Summa voluntatis inclinatione ad nos propendet, une forte inclination le fait pencher vers nous. Quocumque incubuerint ac propenderint, impellam.
PRŌPENSĒ, Avec bienveillance, de grand cœur. Syn. Exanimo, libenter, sponte, summa voluntate.
PRŌPENSĬO, ōnis, f. Penchant, propension à. Syn. Inclinatio voluntatis, proclivitas. Usus: Summa in virtutem aut vitia propensio. Cf. [Inclino].
PRŌPENSUS, a, um, Porté, enclin à. Syn. Proclivis. Usus: Ad lenitatem, misericordiam natura propensus. Sua sponte ad dicendum propensus. Cf. [Inclino], [Propendeo].
PRŎPĔRANTĬA, æ, f. * Hâte, diligence, précipitation. Syn. Properatio.
PRŎPĔRĀTĬO, ōnis, f. Hâte, diligence, précipitation. Syn. Festinatio.