RĔCRŪDESCO, is, dŭi, escere, n. Redevenir saignant; aggraver, empirer. Usus: Illa quæ consanuisse videbantur, recrudescunt.
RECTA, En droite ligne, directement, tout droit. Syn. Recta via, directe. )( Oblique, per anfractus. Usus: Mihi recta iter Romam est. Recta e navi ad me venit.
RECTĒ, En ligne droite; bien, comme il faut. Syn. Bene, probe, præclare, jure, more, rite, ordine, ratione. )( Perperam, vitio, oblique, circuitione et anfractu. Usus: Recte atque ordine et e republica factum est. Si recte homines novi. Recte an secus, nihil ad nos. Recte an contra fecerint. Recte, ordine, ratione, ex æquo et bono fecisti. Atomi recte feruntur aliquæ, quelques atomes suivent la ligne droite, Cf. [Bene].
RECTĬO, ōnis, f. Direction, gouvernement. Syn. Gubernatio, administratio. Usus: Non privatæ solum rei ratio, sed reipublicæ rectio.
RECTOR, ōris, m. Guide, directeur, chef. Syn. Gubernator, præses. Epith. Comior, justus, summus. Usus: Rector publici consilii, gubernator urbis et conservator. Rector navis. DEUS, rector et architectus tanti operis.
RECTUS, a, um, Qui est en ligne droite, droit; convenable; bon, vertueux. Syn. Directus, bonus. )( Pravus, obliquus. Usus: Rectam instas viam. A recta conscientia transversum unguem discedere non oportet. Recta intelligentia, rectis oculis aliquid intueri. Rectissima sunt, quæ maxime conducunt.
RECTUM, i, n. Le bon, le bien, l’honnêteté, la vertu. )( Pravum. Usus: Rectum est quod cum virtute et officio fit. Rectum non solius laudis causa sequendum est. Te nihil scribere rectum vix est. Cf. [Honestum].
RĔCŬBO, as, cŭbŭi, ĭtum, are, n. Se coucher, être couché. Syn. Recumbo, jaceo, quiesco. Usus: Molliter et delicate recubans.
RĔCUMBO, is, cŭbŭi, ĭtum, ere, n. S’appuyer, se coucher en arrière; être étendu, couché. Syn. Cubo. Usus: In herba recumbo.
RĔCŬPĔRĀTĬO, ōnis, f. Recouvrement. Usus: Ista præclara est libertatis recuperatio.