RĔDĬTŬS, ūs, m. Retour. Syn. Reditio, reversio. Epith. Acerbus, capitalis, pestifer, celer, crudelis, difficilis, facilis, florens, gloriosus, gratuitus, illustris, constans, maturus. Phras. Valetudo reditum impedivit, sa mauvaise santé a empêché son retour. Reditu prohibuit; regrediendi facultatem non dedit; valetudo obstitit quominus iter domum flecteret, retro concederet; ne in patriam esset reditus, valetudo in causa fuit. Usus: Patet tibi gratiæ reditus. Gratiæ reditum tibi aperiam, conficiam. Nemo te reditu prohibebit. (Reditus pro fructibus annuis, vulg. est), revenu.
RĔDĬVĪVUS, a, um, Rafraîchi, rajeuni; qui revit. Syn. Renovatus, in vitam revocatus.
RĔDŎLĔO, es, ŭi, ere, a. et n. Être odorant, exhaler, sentir. Syn. Oleo. Usus: Ejus sermonis multa indicia redolent. Oratio redolens antiquitatem. Mihi ex illius orationibus redolere ipsæ Athenæ videntur, je ne sais quel parfum d’atticisme s’exhale de ses discours.
RĔDŪCO, is, xi, ctum, ere, a. Faire revenir, ramener. Syn. Restituo, redigo, reporto. Usus: Distractos aliquos in concordiam reducere. Aliquid in memoriam reducere, rappeler qqche. Medicina ægrum reducere ad salutem. De exilio aliquem domum reducere, reportare.
RĔDUCTĬO, ōnis, f. Action de ramener.
RĔDUCTOR, ōris, m. Celui qui ramène. Usus: Plebis in urbem reductor. Litterarum senescentium reductor, celui qui rétablit, qui fait revivre.
RĔDUNDANTĬA, æ, f. Le trop plein, la trop grande abondance. Syn. Profluentia.
RĔDUNDO, as, avi, atum, are, n. Déborder, être trop abondant, inonder. Syn. Supero, superfluo, effluo. Adv. Aliquantum. Usus: Pituita aut bilis cum in corpore redundat. Homo omnibus ornamentis redundans. Infamia majorum fere in posteros, amici laudes in amicum redundant. Nihil prætermittatur, nihil redundet. E tuo facto multum invidiæ in me redundabit. E rerum cognitione florescit et redundat oratio. Is redundantes nos et juvenili licentia superfluentes repressit, celui-ci réprima les écarts où nous entraînait la fougue de la jeunesse. Cf. [Abundo].
RĔDŬVĬA, æ, f. Envie aux doigts. Syn. Ulcus digitorum. Usus: Capiti mederi debebam, reduviam curavi, je devais soigner la tête et je n’ai donné mes soins qu’à une envie aux doigts, c. à d., en m’occupant de vétilles, j’ai négligé l’important (Prov.).
RĔDUX, dŭcis, omn. gen. Qui est de retour, revenu. Syn. Ex periculo aut exilio revocatus. Cf. [Redeo].