RĔLĬQUĬÆ, ārum, f. pl. Restes, restant, débris. Syn. Residua. Epith. Angustæ, egentes, illustres, immortuæ, intermortuæ, magnæ, meliores, miseræ, pristinæ, seniles. Usus: In his miseris fortunæ reliquiis. Reliquias hostium persequi. Cibi reliquiæ. Voluptatum reliquias colligere.
RĔLĬQUUS, a, um, Ce qui reste, restant. Syn. Residuus, relictus, rejectus. Phras. Nihil mihi jam reliquum est, il ne me reste plus rien. Nihil mihi ex tantis opibus fortuna reliquum fecit; ne reliquiæ quidem ullæ veteris fortunæ restant; ne tenues quidem reliquiæ pristinæ felicitatis supersunt; nihil mihi e fortunis meis supererat; præter vitam, eamque miseram nihil mihi superest. Nihil est residui; nihil mihi reliqui ex tantis opibus fortuna fecit. Usus: Nullum mihi jam solatium est reliquum in omni vita. De reliquo quid dicam?
RĔLŪCĔO, es, luxi, cere, n. Reluire, briller. Syn. Refulgeo.
RĔLUCTOR, aris, atus sum, ari, d. Lutter contre, combattre, résister. Syn. Adversor. Cf. [Adversor].
RĔMĂNĔO, es, mansi, ere, n. Rester, demeurer, séjourner. Syn. Maneo, resto, resideo. Usus: Nemo omnium apud me remansit. Cf. [Maneo].
RĔMANSĬO, ōnis, f. Action de rester qque part, séjour. Usus: Tuam remansionem non probo.
RĔMĔDĬUM, ĭi, n. Ce qui guérit, remède, médicament. Syn. Medicina, medicamentum; cautio, provisio, fomentum. Epith. Præclarum, præsens, præsentissimum. Usus: In adversis rebus sine remedio atque allevamento permanere. Quærere remedium ad rem aliquam. Suo malo, suis incommodis et vulneribus remedium comparare, invenire, afferre, adhibere. Acrioribus remediis huic malo occur rendum. Præsens remedium ægro adhibere. Cf. [Medeor], [Medicina].
RĔMĔO, as, avi, atum, are, n. Retourner, revenir. Syn. Redeo. Usus: Ex urbe remeare. Cf. [Redeo].
RĔMĒTĬOR, iris, mensus sum, iri, d. a. Mesurer de nouveau; rendre en égale mesure. Usus: Iter remetiri.
RĒMEX, ĭgis, m. Rameur. Syn. Qui remos agit. Epith. Vesanus. Usus: Remiges civitatibus imperare.