RESPONDĔO, es, di, sum, ere, a. Répondre, répliquer. Syn. Responsum do, refero, responsum reddo, rescribo. )( Interrogo. Adv. Absurde, acute, æqualiter, amice, argute, aspere, audacter, bene, benigne, commodissime, considerate, constanter, copiose, cumulate, demisse, dolenter, dilucide, falso, flebiliter, ferociter, graviter, honeste, honorifice, humane, impudenter, inhumane, inscite, lente, liberaliter, litterate, luculenter, male, memoriter, perbenigne, probe, recte, separatim, suppliciter, tristius, vehementer, venustissime, verissime, confuse. Phras. Respondit ad hæc alter, un autre répliqua à ces choses. Excepit sermonem alter, subjecit alter; ad hæc responsum dedit, reddidit alter; ad ea alter paucis; ad ea placide alter et benigne verba fecit; unum non amplius verbum retulit, reddidit. Responsi ratio hæc erat; reposuit alter ad hæc. Cf. [Responsum]. Usus: 1. Ad interrogata responde, extra ea cave vocem mittas. Aspere verbis vultuque respondit. 2. Convenio, congruo, correspondre, répondre à, être équivalent. Extrema primis; virtus tua hominum opinioni, majorum laudibus respondet. Optatis meis fortuna respondit; inter eos mutuo officiis respondetur. Ut verba verbis quasi demensa et paria respondeant, que les mots répondent aux mots, qu’il y ait entre eux correspondance, symétrie parfaite.
RESPONSĬO, ōnis, f. Réponse. Syn. Responsum. Epith. Brevis, inimica. Usus: Indigna responsione quæstio.
RESPONSUM, i, n. Réponse. Syn. Responsio. Epith. Liberale, præclarum, homine docto dignum. Usus: Responsum dare, reddere, edere, donner une réponse. Responsum ferre (ab aliquo), recevoir une réponse de qqn. Responsa jurisconsultorum.
RESPUBLĬCA, reipublicæ, f. La chose publique, les affaires publiques, état, république. Syn. Res communis, publici consilii societas. Epith. Ægrota, afflicta, perdita, aliena, amantissima, clara, conjunctissima, florens, fortunata, germana, grata, imbecilla, infirma, ingrata, labens, libera, misera, municipalis perturbata, perdita, privata, quieta et prospera, sana, salva summa, tenuis, tota, tranquilla, turbulenta, vetus, universa. Phras. 1. Rempublicam condere, fonder une république. Rempublicam constituere, ædificare, serere; reipublicæ fundamenta jacere, ponere; statum civitatis et legibus et moribus de integro condere. 2. Ad rempublicam gerendam sero accessit, il parvint très tard au gouvernement de la république. Sero ad rempublicam se contulit; rempubl. capessivit, accepit, attigit; gerere, tractare, administrare cœpit. 3. Rempublicam strenue administrat, il gouverne parfaitement l’état, Rempublicam pulcherrime gerit; legibus optimis temperat, sustinet, gubernat. Totus in rempublicam incumbit, ejusque formam pulcherrimam effingit. 4. Magna ars est rempublicam recte gerere, c’est une grande science, que de bien gouverner un état. Ad gubernacula reipubl. sedere; custodem gubernatoremque reipublicæ agere; clavum imperii tenere; res communem utilitatem continentes administrare, gubernacula reipublicæ tractare. Cf. [Rego], [Regno], [Impero]. 5. Pœnas dabunt qui adversus rempublicam insurgunt, ceux qui se révoltent contre le pouvoir public seront punis. Qui rempublicam oppugnant, vexant, perturbant, labefactant, violant; qui rempublicam convellere, opprimere, delere, vastare nituntur; qui arma contra rempublicam ferunt; qui pestem patriæ moliuntur. Cf. [Oppugno]. 6. Respublica ruinæ est proxima, la république est sur le penchant de la ruine. Respublica inclinata præcipitat in exitium; haud longe abest ab exitio, interitu; labat respublica, et perditis jam prope rebus, omnia ad exitium præcipitia sunt, omnia ad perniciem profligata atque perdita videntur. 7. Rempublicam conserva, sauve la république. Rempubl. consiliis tuis excita, erige, fulci, contine, serva, restitue, ac si fieri possit ut resurgat ac reviviscat, effice atque elabora. Usus: Conversiones rerum publicarum naturales esse, e philosophia didiceram, la philosophie m’avait appris que les révolutions étaient l’état naturel des républiques.
RESPŬO, is, ŭi, ere, a. Rejeter, rendre; écarter, repousser, mépriser. Syn. Repudio, aspernor. Adv. Vehementer. Usus: Respuere aliquid ac pro nihilo putare. Respuere consolationem omnem ac consilium. Quod respuunt (aures) immutandum est, ce que l’oreille rejette, n’admet pas, doit être changé. Cf. [Nolo], [Recuso], [Invitus].
RESTINCTĬO, ōnis, f. Action d’éteindre, étanchement (de ta soif). Syn. Sedatio. Usus: Restinctio sitis.
RESTINGUO, is, nxi, nctum, ere, a. Éteindre; apaiser; détruire. Syn. Sedo, comprimo. )( Inflammo. Usus: Ardorem restinguere. Eloquentia cupiditates restinguit. Ignem, sitim restinguere. Cf. [Comprimo], [Coerceo].
RESTĬPŬLĀTĬO, ōnis, f. Stipulation réciproque. Syn. Repromissio.
RESTĬPŪLOR, aris, atus sum, ari, d. a. Faire une stipulation réciproque ou nouvelle. Syn. Repromitto. Adv. Diligenter, porro.
RESTIS, is, f. Corde, cordage. Syn. Funis.