SĂCERDŌTĬUM, ĭi, n. Sacerdoce, ministère sacerdotal, dignité sacerdotale. Syn. Sacerdotis munus. Epith. Amplissimum, populare, sanctissimum. Usus: Sacerdotium alicui mandare, dare, conferre, tribuere, (Vulg. Beneficium,) conférer la prêtrise. Sacerdotium amplissimum consequi, inire, ad sacerdotium eligi, in sacerdotium venire, être ordonné prêtre. Sacerdotium habere, sacerdotio præesse, sacerdotio præditum esse, être prêtre. Sacerdotio inaugurari, devenir prêtre. Expelli et exspoliari sacerdotio, être dépouillé d’un bénéfice ecclésiastique, être de sa charge et de sa dignité, exaugurari.

SĂCRA, ōrum, n. pl. Service divin, cérémonie religieuse. Syn. Religiones, sacrificia, res divina. Phras. Sacra peragere, faire les fonctions saintes. Res divinas facere; DEUM anniversariis sacris rite colere; sacra anniversaria facere, conficere; res divinas rite perpetrare; sacra obire; solemnia et stata sacrificia facere; sacra rite curare; perpetrare, quæ ad pacem DEUM pertinent; sacrificia publica et privata procurare; sacrum suscipere; solemnia suscipere; sacris operari.

SĂCRĀMENTUM, i, n, Serment militaire; (t. de droit) action judiciaire, procès. Syn. Solemne jusjurandum. Epith. Justum, injustum. Usus: Obligare, adstringere aliquem militiæ sacramento. Sacramento teneri; solvere aliquem sacramento. Justo sacramento cum aliquo contendere, intenter à qqn un procès en forme. Injustis sacramentis fundos alienos petere, par des procès injustes.

Sacramenta, ōrum, n. pl. Saints mystères. Syn. Sacra mysteria. Phras. Sacra mysteria obire, s’acquitter des saints mystères. Sacra mysteria participare; divinorum mysteriorum usu animum procurare. Cf. [Eucharistia].

SĂCRĀRĬUM, ĭi, n. Lieu ou l’on serre les objets sacrés, sanctuaire, sacristie. Syn. Locus, ubi res sacræ reponuntur aut asservantur. Epith. Intimum, patrium, perantiquum. Usus: Sacrarium facere, constituere. Cf. [Templum].

SĂCRĀTUS, a, um, Consacré, sanctifié, sacré. Syn. Consecratus, dedicatus, dicatus, sacer; inauguratus, cum religione tum lege inviolatus. Usus: Sacratæ leges. Cf. [Sacro].

SĂCRĬFĬCĀTĬO, ōnis, f. Sacrifice, cérémonies religieuses. Syn. Sacrificium. Epith. Extrema.

SĂCRĬFĬCĬUM, ĭi, n. Sacrifice. Syn. Sacrum, res divina, res sacra. Usus: Sacrificia statuere, facere, factitare. Sacrificia violare, polluere. Ad sacrificium hostias præbere. Cf. [Missa], [Sacra].

SĂCRĬFĬCO, as, avi, atum, are, n. et a. Préparer ou offrir un sacrifice, sacrifier. Syn. Sacris operor; sacra facio, conficio; facio absolute. Usus: Summo Jovi sacrificare. Cf. [Sacra lito].

SĂCRĬFĬCŬLUS, i, m. Sacrificateur, prêtre. Syn. Qui sacra facit.