Sa bourso elo desblouco:
—Veici toun pagamen.
—Un poutoun sus li bouco,
Vole rèn autramen.
—De-jour noun se poutouno,
Que nous veirié quaucun.
—De-niue souto la touno
Nous couneira degun.
—Mais la luno clarejo
Amount dins lou cèu grand.
—Dins lou bos que soumbrejo
Mi bras t'amagaran.
—La roso qu'ai au jougne
Vai chanja de coulour.
—Au rousié fau se pougne,
Avans que toumbe flour.
—Laisso-m'esta, pescaire,
Qu'ai pòu dóu miéu marit!
—Iéu noun lou cregne gaire,
A bèu èstre marrit!
Sus moun batèu que lando
Nous raubaren au fres,
Car siéu prince d'Oulando
E noun ai pòu de res.
—Oh! la flamo cansoun! bello Veniso!
Vai murmurant lou prince que pantaio
Entre-dourmi sus la nau, barqueirolo
Qu'à la vesprado mounton di Placeto,
Dóu Grand-Canau silencious e dóu Lido,
Oh! bressas-me dins ma beatitudo!
E plus de pensamen, qu'es la sagesso
De se leissa pourta sus l'aigo folo
A la gràci de Diéu, coumo lou ciéune
En rejougnènt la tèsto souto l'alo.—
Li dono veniciano soun pas nèscio:
Sabon deja qu'un prince vogo em'éli
E calon si fielat dins l'oundo bluio
En cantant la cansoun dóu rèi d'Oulando.
Mai acò 's un fin pèis, e veiren vèire
S'enlabrena pèr éli, tèsto-pouncho
Éu vai passa pèr iue o bèn pèr maio.
