Sus moun batèu que lando
Nous raubaren au fres,
Car siéu prince d'Oulando
E noun ai pòu de res!
—Tè! sarié pas aquéu?—faguè Jan Rocho
En la quitant pèr courre vers l'empento,
De l'autre bout, que Mèste Apian bramavo:
—Ié fas lou conte de la Barbo-Bluio,
Que! galapian, o de la Melusino,
A-n-aquelo drouleto?—Mai l'Angloro,
Entre vèire lou prince à como bloundo,
Èro subitamen vengudo palo:
Faguè, soun sang, un cabus dins si veno
Que, d'entant-lèu, toumbavo cor-falido.
—Es éu! es éu!—quilè coume uno folo
En s'agripant de-reculoun i courbo;
E tau qu'un diéu, èro aqui, la paureto,
Que lou belavo, amourouso e cregnènto,
Coume uno bouscarido pivelado
Que, d'uno serp à la regardaduro,
Irresistiblamen fau que degole.
L'esperit e lou cor en meraviho,
En ié risènt d'uno façoun courteso,
Guihèn alor ié dis:—Te recounèisse,
O flour de Rose espelido sus l'aigo!
Flour de bonur qu'ai entre-visto en sounge,
Pichoto flour, la bèn trouvado fugues!—
Respoundeguè, tout-d'un-cop enardido:
—Te recounèisse, o Dra! Souto la lono
T'ai vist en man l'esparganèu que tènes.
A ta barbeto d'or, à ta pèu blanco,
A tis iue glas qu'embernon e trafuron,
Vese quau siés.—Guihèn la flour ié douno,
E tóuti dous, liga pèr lou mistèri,
An tresana. Car lis amour van vite,
Uno fes dins la nau que lis emporto,
Predestina, sus lou flot.
LVII
Lis arcado
Dóu Pont Sant-Esperit, espetaclouso,
Ie passon en triounfle sus la tèsto.
Li barcatié, beissant lou front, saludon
Sant Micoulau dins sa capello antico,
Demoulido au-jour-d'uei, mais qu'aparavo
I tèms ancian l'arcado mariniero,
Pèr soun engoulidou tant dangeirouso
Que li batèu perdu noun se ié comton.
La Prouvènço aparèis: es soun intrado,
Lou Pont Sant-Esperit emé si pielo
E si vint arc superbe que se courbon
En guiso de courouno sus lou Rose.
Acò's la porto santo e courounello
De la terro d'amour. L'aubre d'óulivo,
Lou mióugranié tout fièr de si papàrri
E li gràndi mihiero capeludo
Oundron deja li cremen e li costo.
Lou plan se relargis, li bro verdejon,
Dins lou clarun lou cèu s'emparadiso,
Lis Uba dóu Ventour se laisson vèire:
Lou princihoun d'Aurenjo e la pichoto
Rapugarello d'or, ié sèmblo qu'intron
Dins la benedicioun. Éu se delèto
(Ai! la bevèndo fresco e deliciouso!)
A béure dins aquelo jouventuro
La vido à soun sourgènt que gourgoulino,
L'esmeravihamen de l'amo novo
Qu'en tóuti li mirage fai bouqueto
E qu'à soun ilusioun se liéuro touto.
LVIII
Dóu trassegun d'amour elo embriago,
Dins aquéu bèu segnour que l'embelino
Retrovo en plen lou Dra que souto l'erso,
Au tremoulun blanquinèu de la luno,
L'a tant e tant de fes enfachinado.
E que i'a d'estounant que, diéu dóu Rose,
Se coumplaigue à treva, dins soun caprice,
Emé li barco e li gènt de ribiero!
Vesèn-ti pas li vibre, à founs de calo,
Veni dins li batèu, de-fes, s'escoundre,
Que fau, pèr li coucha, se batre em'éli!
Patroun Apian, lou gros Tòni emai d'autre,
Vers li roucas eilamount de Dounzero,
L'an-ti pas vist, lou Dra, souto la formo
D'un couloubrau gros coume uno boutiho,
Sali dóu Rose, intra dins li bladado
En toursènt lis espigo e fasènt d'oundo
Que lou pilot, dóu segren, n'aguè fèbre
E ié venguè pertout de sourtiduro!
L'an-ti pas vist tambèn dins la Courrejo
Dóu Pichot Rose, au téms que se meissouno,
S'esquiha d'acatoun souto li faudo
De quauco ligarello entre-dourmido
E, se i'entourtouiant à la centuro,
L'estregne douçamen emé si vòuto
E ié teta lou sen, d'aqui-que toumbe
De regalado emai de sadoulige!
LIX
E disié tout acò, l'esglariado,
I marinié que, de la vèire en dèstre,
De pau à pau s'èron aflata d'elo
O que de liuen aparavon l'auriho.
—Eh! bèn? quand te disiéu, fasié l'Angloro
A Jan Rocho esbahi que la miravo,
Quand te disiéu, badau, qu'èro mai lèri
Que ges de ribeiròu d'aquésti costo!
Agacho-lou, tout bèu, que sèmblo un prince!...
Parai? moun rèi, moun Dra, moun enmascaire,
Que moustraras à la tiéu amigueto
Li tengudo que trèves souto Rose,
Dins li soubau dóu palais de la Trouio
E d'aquéu dóu Grand-Priéu en ribo d'Arle,
E li baumo d'Ardecho, revestido
Rèn qu'emé de diamant e de dentello?
Parai? qu'à Mount-Dragoun me vas coundurre,
Toun castelas ounte la niue draquejes
E que vesèn escalabra si tourre
Sus li roucas arèbre de la cluso?
Parai? que dins Gardoun anaren vèire
Lou famous pont que bastiguè lou diable
Emé la lèbre que i'empeguè contro?
Parai? qu'anaren vèire dins lis erme
A miejo-niue la flamo dis Oulurgue
Que van plourant e gemissènt i rode
Ounte an aclapa d'or, qu'acò ié grèvo
D'èstre mort descounfès, à l'imprevisto,
Sènso avé decela soun escoundudo?
LX
Bourrin-bourrant, dins lou trelu, l'Angloro
Coume un esterveiet que se desviro,
S'èro enaurado ansin, lis iue alabre
E de l'esglai la caro sang-begudo.
Mai éu, Guihèn, ravi de soun rescontre
Qu'en plen païs alegri lou sóulèvo:
—O, ié respond emé soun plan d'Oulando,
Te menarai pertout, bello amigueto!
De ma principauta mourganatico
D'Aurenjo, tu, siegues la fabulouso
Oundino, siegues la fado Mourgano!—
E'n se trufant li marinié diguèron:
—L'avès ausido? a perdu la boussolo...
Aura begu, pauro! à la font de Tourno
Que fai, coume se dis, vira canturlo.—
L'Angloro, fièro adamount sus lou tèume,
Piquè dóu pèd em' uno ricanado,
E de soun iue faurèu fissant la chourmo:
—Parlas-n'en plan, sabès? gènt de marino,
D'aquelo font, alin, cridè mousqueto,
Que voste sort i'es escri sus la roco!
—Noste sort? dequé dis l'estrelucado?...
Parèis que vuei sara soun jour de luno,—
Brounzinejè la barcado en feloupo.