Dóu tèms que gentamen ansin devison,
En ribo d'Avignoun pamens li barco
Vènon, s'arrengueirant, pèr prene tòti.
—Abraco la calaumo! pico en terro!
Coumando Mèste Apian de sa voues broundo,
Contro lou quèi à bando lou Caburle!
Avanço la carato! A la sapino!
Buto la sisselando! abordo! abordo!
La!—Li batèu, si tèndo encamelado,
S'amoulounon au pèd dóu baus menèbre,
Davans lou Pont Sant-Benezet que mostro
L'oumbrun gigant de sis arcado routo.
L'arnés rejoun, la barcado seguro,
En proucessioun marchant un davans l'autre,
Segound soun us, au long de la carriero,
D'à pas lou vièi patroun menant la rigo,
Li pichot chat courrènt après la troupo,
Balin-balant, à si gràndis aubergo
Di Fustarié, dóu Limas, li bèus ome
S'envan soupa galoi. Emé soun paire
L'Angloro li seguis, un pau mouqueto.
De noun revèire à soun entour lou prince,
Lou princihoun de la barbeto bloundo,
Qu'a belèu fa quauco nouvello mudo...
Eh! quau lou saup? Lou Dra, belèu, au Rose
La niue dins soun palais fau que descènde,
S'acò 's sa lèi... Ah! vai, ma pauro chato!
Guihèn, emé li dono de Veniso
Que de si vesiaduro l'envirounon,
Au cabaret de la Pichoto-Oustesso,
Eila, souto lis aubo e li lambrusco,
Es ana faire uno esquiheto... Basto,
Guihèn es un cadèu e fau que jogue.
LXXIV
Un cop à taulo dounc souto la triho
Lou princihoun emé li cantarello
Que manjon e que bevon, groumandouno,
Se couchant li mouissau 'mé la servieto:
—M'avès pancaro di, pamens, mi dono,
Se sias maridadouiro o maridado,
Guihèn ié fai, car, segound l'escasènço,
Aqui l'on pòu fauta, se l'on s'embulo
Au jo d'amour...—Qu'acò noun vous soucite!
Respoundeguèron mai que voulountouso.
Lou jo, segnour, noun demando que fauto.
E dins noste païs la femo noblo,
Uno fes maridado, pòu avedre,
Que res i'a rèn à vèire e rèn à dire,
Un, emai dous, emai tres calignaire.
—Sabès que li marit, faguè lou jouve,
Dèvon gagna, dins talo Palestino,
Lou paradis de la santo paciènci?
—Eh! s'escridè la bello capeludo
Qu'avié de perlo d'or à sa grand pienche,
Soun li fava, li plus urous dis ome!
Que li servènt d'amour li desencoumbron
De tóuti li trigos de l'abitudo.
Noun an besoun, li marit de Veniso,
De s'óucupa de rèn que lis enueie.
Li cavalié servènt se fan un chale
D'ajuda la mouié quand se poumpouno:
Un ié tèn lou mirau, aquest ié porge
L'espingoulié de sa cabeladuro;
Aquéu ié passo au courset li courdello;
L'autre ié porto à vèspro sa mantiho
E l'autre au bagnadou ié fai coumpagno;
Sènso coumta li presènt, li riqueto,
Li serenado e madrigau que plovon!
—An! s'anavian cerca li douge aposto?
Derroumpeguè subran la dougaresso.
En se gaugaiejant lou tèms s'enfuso;
Mai Jacoumar vèn de pica vounge ouro,
E fau de grand matin remounta 'n barco...
Anen?—Anen!—Oubliden pas la bleto
D'avelanié, qu'es acò la boussolo.—
E parton en cantant li cantarello:
Se la luno clarejo
Amount dins lou cèu grand,
Dins lous bos que soumbrejo
Mi bras t'amagaran.
—Laisso-m'esta, pescaire,
Qu'ai pòu dóu miéu marit.
—Iéu noun lou cregne gaire,
A bèu èstre marrit!
Sus moun batèu que lando
Nous raubaren au fres,
Car siéu prince d'Oulando
E noun ai pòu de res.
CANT NOUVEN[ (en français)]