PAPHNUTIUS.[→] Voca illum.
ANTONIUS.[→] Paule, accede, et quæ vidisti Paphnutio expone.
PAULUS.[→] Videbam in visione lectulum candidulis palliolis in cœlo magnifice stratum, cui quatuor splendidulæ[340] virgines præerant, et quasi custodiendo astabant; at ubi jucunditatem miræ claritatis aspiciebam, intra me dicebam: hæc gloria nemini magis congruit, quam patri et domino meo Antonio.
ANTONIUS.[→] Tali me non dignor beatitudine.
PAULUS.[→] Quo dicto intonuit vox divina dicens: «Non, ut speras, Antonio, sed Thaidi meretrici servanda est hæc gloria.»
PAPHNUTIUS.[→] Laus dulcedini tuæ miserationis[341], Christe, unice Dei, quod mei tristitiam tam pie dignatus es consolari.
ANTONIUS.[→] Dignus est laudari.
PAPHNUTIUS.[→] Ibo, et mei captivam visitabo.
ANTONIUS.[→] Tempus est ut illi et spem veniæ et solamen promittas beatitudinis æternæ.