CONSTANTINUS.[→] Verum.
CONSTANTIA.[→] Nunc autem nullus relinquitur locus mœstitiæ, præsumenti de Domini pietate.
CONSTANTINUS.[→] Quam bene dicis, mea Constantia!
CONSTANTIA.[→] Si meum digneris captare consilium, præmonstrabo qualiter utrumque evadere possis damnum.
CONSTANTINUS.[→] O utinam!
CONSTANTIA.[→] Simula, prudenter peracta expeditione, ipsius votis te satisfacturum esse: et ut meum concordari credat velle, suade, quo suas interim filias Atticam ac Artemiam, velut pro solidandi pignore amoris, mecum mansum ire, meosque primicerios Joannem et Paulum secum faciat iter arreptum ire.
CONSTANTINUS.[→] Et quid, si victor revertetur[113], mihi erit agendum?
CONSTANTIA.[→] Reor Omnipatrem prius esse invocandum, quo ab hujusmodi intentione Gallicani revocet[114] animum.
CONSTANTINUS.[→] O filia, filia, quantum dulcedine tuæ alloquutionis amaritudinem dulcorasti mœsti patris, adeo ut pro hac re nulla post hæc movear sollicitudine.
CONSTANTIA.[→] Non est necesse.