Tullia. Ulciscere sodalem hunc tuum cui hæc facta est injuria, Lampridi: nam vidi bibisse te medicati vini cyathum. Restitutæ sunt vires, et succrevit tibi torrens Veneris fons.
Lampridius. Bibi equidem, et cum vino hausi novos ignes, et sentiet mox Octavia tua.
Octavia. Per ludum, per procacitatis vestræ intemperiem, interficietis me puto.
Tullia. Abjice hos metus: qua infertur vita omni animantum sæclo, qui infert vitam, ne dubites, Octavia, non inferet lethum nervus. Tolle, Rangoni, [pg 182] hanc tuam victricem Heroida in humeros tuos pronam.
Rangonius. Cum sustulero, quid fiet?
Tullia. Tolle modo. Tu, Octavia, exili e sponda.
Octavia. Fatiscunt mihi lumbi. Elephantem putatis esse me, non puellam.
Tullia. Delicata es, et delicate agis. Obsequere, corripe ineptam, Rangoni. Hæc tibi, Lampridi, paratur machina.
Octavia. Exspecta, Rangoni, paulisper. In tuos me humeros conjiciam ultro.
Tullia. Facto opus est, non dicto. Vide ut arrigit Lampridius. Facem conde ardentem in laternam tuam. Opportune, opportune!