Indeque sit cathedra conformis et apta decori,

Unde dolens poterit Roma dolore mori.

[277]. Et de isto Juliano alia hystoria legitur quod eodem tempore surrexit dictus Julianus cum exercitu suo, bellum commisit contra Perses, et ambulavit dictus imperator in partibus Persie, qui cum ambulasset, et pugna conflicta victus tenetur Julianus imperator et afflictus vivus decoriatur ab extremo vertice usque ad ungulas pedum, et tinctus vermiculo idem omni tempore reges Persarum septem diebus dum pacem habuerint super corium Juliani congratulabantur. Giovanni d'Outremeuse confonde ed esagera al solito: Adont fut par forche pris l'emperere Julien l'apostate: se lo fist le roy (Sapor) tantoist loyer sor une tauble, et ly fist trois fois le jour it cascouno fois talhyer I corroie de cure de son dos, et puis le faisoit saleir de vive chals; ensi viscat-ilh sons boire et sens mangier III jours, en criant à hault vois, enssi qui dist sains Jerome: «Tu m'as vanqut, Jhesus de Galilée, tu as vanquut»; et puis il mourut et adont ly roy Sapor le fiat jetteir en la mer. Enssi morut Julien ly apostate, le VIIIe jour de mois de septembre. Op. cit., V. II, p. 79.

[278]. Nella già citata cronaca De VI aetate mundi (cod. della Nazionale di Torino I, II, 22, f. 6 v., col. 2ª) si legge: «Finito ergo prelio rex Persarum, qui fuit victor, fecit capere corpus Iuliani et excoriare et de corio fieri pedale omnibus regibus de Persia usque hodie in vituperium Romanorum». Qui non si nomina Sapore, e nemmeno nella Legenda aurea, dove è detto: «ab omnibus autem suis insepultus relinquitur (Julianus) et a Persis excoriatur et de corio suo regi Persarum substratorium efficitur». Nell'Alte Passional si parla similmente di un re di Persia che non si nomina.

[279]. Fact. et Dict. memor., l. VI.

[280]. Dittamondo, l. II, c. 13.

[281]. Gregorio Nazianzeno; Teodoreto, Hist. eccl., l. III, c. 20; Niceforo, Hist. eccl., l. X, c. 35. V. Heumann, Dissertatio in qua fabula de Juliani imperatoris voce extrema «vicisti Galileae», certis argumentis confutatur, ejusque origo in apricum profertur, Gottinga, 1740.

[282]. V. Sozomene, Hist. eccl., l. VI, c. 2; Filostorgio, Hist. eccl., l. VII, c. 15; Niceforo, Hist. eccl., l. X, c. 35; Efremio nei Cesari, ap. Mai, Scriptores veteres, v. III, p. 13.

[283]. Così nello Speculum Regum; nel Pantheon, in luogo dell'ultimo verso, c'è:

Sic miser interiit, tartara regna colens.