[801]. Gioverà qui riportare testualmente una poesia d'Ildeberto Cenomanense, della quale diedi già una breve analisi (v. I, p. 35).

Dum simulacra mihi, dum numina vana placerent,

Militia, populo, moenibus alta fui:

At simul effigies arasque superstitiosas

Dejiciens uni sum famulata Deo,

Cesserunt arces, ceciderunt palatia divum,

Servivit populus, degeneravit eques.

Vix scio quae fuerim, vix Romae Roma recordor,

Vix sinit occasus vel meminisse mei.

Gratior haec jactura mihi successibus illis;