Vespera quâdam frigidulâ, posteriori in parte mensis Augusti, peregrinus, mulo fusco colore incidens, manticâ a tergo, paucis indusiis, binis calceis, bracisque sericis coccineis repleta, Argentoratum ingressus est.
Militi eum percontanti, quum portas intraret, dixit, se apud Nasorum Promontorium fuisse, Francofurtum proficisci, et Argentoratum, transitu ad fines Sarmatiæ, mensis intervallo reversurum.
Miles peregrini in faciem suspexit: — Dî boni, nova forma nasi!
— At multum mihi profuit, – inquit peregrinus, carpum amento extrahens, e quo pependit acinaces: loculo manum inseruit; et magnâ cum urbanitate, pilei parte anteriore tactâ manu sinistrâ, ut extendit dextram, militi florinum dedit et processit.
— Dolet mihi, – ait miles, – tympanistam nanum et valgum alloquens, – virum adeo urbanum vaginam perdidisse: itinerari haud poterit nudâ acinaci: neque vaginam tote Argentorato habilem inveniet. — Nullam unquam habui, – respondit peregrinus respiciens, seque comiter inclinans; – hoc more gesto, – nudam acinacem elevans, mulo lente progrediente, – ut nasum tueri possim.
— Non immerito, benigne peregrine, – respondit miles.
— Nihili æstimo, – ait ille tympanista, – e pergamenâ factitius est.
— Prout christianus sum, – iniquit miles, – nasus ille, ni sexties major sit, meo esset conformis.
— Crepitare audivi, – ait tympanista.
— Mehercule! sanguinem emisit, – respondit miles.