[261]. Illa concionalis hirudo ærarii, misera ac jejuna plebecula. Ad Attico, I. 16.
[262]. Meministi me clamare, illo ipso primo capitolino die, senatum in Capitolium a prætoribus vocari? Dii immortales! quæ tum opera effici potuerunt, lætantibus omnibus bonis, etiam sat bonis, fractis latronibus. Ivi, XIV. 10.
[263]. In summo publico luctu, exterarum gentium multitudo circulatim suo quæque more lamentata est, præcipueque Judæi, qui etiam noctibus continuis bustum frequentarunt. Svetonio, in Cesare, 84.
[264]. Sallustio, dall'epistola di Cassio Parmense.
[265]. Pro Marcello, passim.
[266]. Quam vellem ad illas pulcherrimas epulas me idibus martii invitassent! Reliquiarum nihil haberent; at nunc his tantum negotii est, ut vestrum illud divinum in rempublicam beneficium nonnullam habeat querelam. Epistola a Trebonio, X. 28. E a Cassio, XII. 4: Vellem idibus martii me ad cœnam invitasses; reliquiarum nihil fuisset. Eppure altrove protesta che allora era amico di Antonio: ego Antonii inveteratam sine ulla offensione amicitiam retinere sane volo. Ad fam., XVI. 23. Cui quidem ego semper amicus fui, antequam illum intellexi, non modo aperte, sed etiam libenter cum republica bellum gerere. Ivi, XI. 5.
[267]. Quid mihi attulerit ista domini mutatio præter lætitiam quam oculis cepi, justo interitu tyranni? Ad Attico, XIV. 14. L'approva nel libro De officiis, e più spesso nelle Filippiche: Noster est Brutus, semperque noster, cum sua excellentissima virtute reipublicæ natus, tum fato quodam paterni maternique generis et nominis. X. 6. Est Deorum immortalium beneficio et munere datum reipublicæ Brutorum genus et nomen, ad libertatem populi romani vel constituendam vel recuperandam. IV. 3. Omnis voluntas Bruti, omnis cogitatio, tota mens, auctoritatem senatus, libertatem populi romani intuetur; hæc habet proposita, hæc tueri vult. X. 11. Reddite prius nobis Brutum, lumen et decus civitatis; qui ita conservandus est, ut id signum, quod, de cœlo delapsum, Vestæ custodia continetur; quo salvo, salvi sumus futuri. XI. 10. Animadverti dici jam a quibusdam, exornari etiam nimium a me Brutum, nimium Cassium ornari. Quos ego orno? nempe eos, qui ipsi sunt ornamenta reipublicæ. XVI. 14.
[268]. Philipp. V. 8.
[269]. In varie lettere ad Attico, nella raccolta ciceroniana.
[270]. Cicerone, Philipp. V. 9.