[65]. Ego quia dico aliquid aliquando, non studio adductus, sed contentione dicendi aut lacessitus: et quia, ut fit in multis, exit aliquando aliquid, si non perfacetum, attamen fortasse non rusticum, quod quisque dixit, id me dixisse dicunt. Pro Plancio.
[66]. Pro Cæcina; De finibus, III e I; De nat. Deorum, I; Tuscul., II.
[67]. Cicerone, Brutus, 64.
[68]. Pro Murena.
[69]. De legibus, I. 5. 6; De repub., III. 17.
[70]. I. 22. 23.
[71]. Quartum quoddam genus reipublicæ maxime probandum esse sentio, quod est ex his quæ primo dixi moderatum et permixtum tribus... Placet esse quiddam in republica præstans et regale: esse aliud auctoritati principum partum ac tributum: esse quasdam res servatas judicio voluntatique multitudinis. — Ecco l'idea dei tre poteri, però già accennata dal pitagorico Ippodamo, poi attuata dai popolani moderni.
[72]. Cicerone, in Verrem, II.
[73]. Lo stesso, ivi.
[74]. Parmi questo il concetto che ragionevolmente esce dalle ampollose lodi di Marco Tullio: Sic porro homines nostros diligunt, ut his solis neque publicanus, neque negotiator odio sit. Magistratuum autem nostrorum injurias ita multorum tulerunt, ut nunquam ante hoc tempus ad aram legum, præsidiumque vestrum publico consilio confugerint... Sic a majoribus suis acceperunt, tanta populi romani in Siculos esse beneficia, ut etiam injurias nostrorum hominum perferendas putarent. In neminem civitates ante hunc (Verrem) testimonium publice dixerunt: nunc denique ipsum pertulissent si etc. Ivi.