[123]. «grammatici aetatis superioris haud sane indocti neque ignobiles» II, 6, 1.

[124]. «insulsa et odiosa scrutatio» (parla di una critica di Anneo Cornuto, vera sofisticheria) IX, 10, 5; «sed Hyginus nimis hercle ineptus fuit cum etc.» VII, 6, 5.

[125]. Una volta è accennata la taccia d'improprietà con un semplice existimatur (X, 29, 4); per un altro luogo però essa è recisamente asserita (I, 22, 12)

[126]. «ut Pindaro quoque, qui nimis opima pinguique esse facundia existimatus est, insolentior hoc quidem in loco tumidiorque sit... Audite nunc Vergilii versus, quos inchoasse eum verius dixerim quam fecisse» etc. XVII, 10, 8 sgg.

[127]. «oves bidentes dictae quod duos tantum dentes habeant.» XVI, 6, 9.

[128]. «Illi qui Lucilium pro Horatio et Lucretium pro Vergilio legunt... quos more prisco apud iudicem fabulantes non auditores sequuntur, non populus audit, vix denique litigator perpetitur.» Dial. de Oratorib. 23.

[129]. «Ciceroni Catonem, Vergilio Ennium, Sallustio Coelium praetulit, eademque iactatione de Homero ac Platone iudicavit.» Spartian. Hadrian. 16.

[130]. Spartian. Hadrian. 2; «quos versus (Aen. VI, 869 sgg.) cum aliquando in horto spatians cantitaret» Spartian. L. Ver. 4. Il voluttuoso Lucio Vero, che portava seco anche in letto Ovidio ed Apicio, non sapeva meglio esprimere il suo amore per Marziale che chiamandolo il suo Virgilio. Spartian. L. Ver. 5.

[131].

«Ennius est lectus, salvo tibi, Roma, Marone.»