[350]. Niuno vorrà prendere sul serio le parole che Fulgenzio rivolge a Virgilio sul principio «tantum illa quaerimus levia quae mensualibus stipendiis grammatici distrahunt puerilibus auscultationibus» (p. 742). È chiaro non esser questa che una iperbole colla quale l'autore vuol significare gli abissi immensi della sapienza virgiliana e ostentare la propria modestia dinanzi al poeta.

[351].

«Si quaecumque velit lector addat seriei

Non poterit libri certus sic textus haberi.»

Ved. Thurot, op. cit. p. 32.

[352]. Ars S. Augustini pro fratrum mediocritate breviata, ap. Keil, Grammat. lat. vol. V, p. 494.

[353]. Cunabula grammaticae artis a Beda restituta in Bedae Opp. I, p. 2. Questo scritto non trovasi annoverato nel catalogo delle opere di Beda; cfr. Wright, Biogr. brit. lit.; anglo-sax. period, p. 271 sgg. La introduzione che citiamo trovasi riprodotta anche senza nome d'autore nei Grammatici latini del Keil (vol. V, p. 325), il quale non pare sappia esser quella già pubblicata nelle opere di Beda.

[354]. «... et inrisione dignum arbitrabar... romanae urbanitatis facundia disertissimis rhetoribus, me poene de extremis Germaniae gentibus ignobili stirpe procreatum... inter talium dissona decreta virorum ex persona iudicis disputando iudicare.» Anon., Gramm. (cod. saec. XI) ap. Keil, De quibusdam grammaticis ecc. p. 26; Erkehart IV nel suo De lege dictamen ornandi scrive:

«Teutonicos mores caveas, nova nullaque ponas;

Donati puras semper memorare figuras.»