Conjecturam vero de litteris hisce ΔA adscribere hoc loco non piget: quanti ea sit facienda, tu videris. Constat e Livii, aliorumque testimoniis, et ex ipsis Arpanorum, Salapinorumque numis Dasii, vel potius ΔAΞΟΥ nomen tota Apulia frequens, et ab iis praecipue usurpatum, qui regia quadam potestate in iis urbibus imperitabant, nobilissimoque Diomedis genere satos se esse jactabant[294].
Quid ni igitur et de Dazo quodam Rubastino cogitemus? praesertim quum numulus exstet argenteus cum typo Herculis leonem sternentis, et epigraphe ΔΑΞΟΥ, quem quum ederem, propter hanc epigraphen Arpis tribui: typus vero et Rubastinis convenire potest. Adde quod, Iustino teste, Brundisium quoque Aetoli, qui Arpis commorabantur, ab Apulis repetebant, quasi a Diomede conditam[295]. Rubos tamen occupasse, nemo unquam veterum memoriae prodidit; et ipse Iustinus, qui foedus Alexandri, uti jam diximus, cum Pediculis memorat, videtur hujus populi δημοκρατίαν agnoscere. Praestat itaque litteras ΔΑ rubastini numuli, quae et in Tarentinis quibusdam occurrunt, de quovis alio magistratus nomine interpretari.
Antequam tamen manum, ut ajunt, de tabula, aureum denique, si Diis placet, Rubastinorum numum repertum tibi nuncio. Editum illum inveni in opere quod titulo nouvelle galèrie mythologique praeteritis annis edere aggressus est cl. atque amicissimus collega Carolus Lenormantius tab. XIX fig. 9. Typorum et epigraphes ratione plane hic numus convenit cum n. cat. mei 25 tab. II fig. 4, 5, Silvinorum Rubastinorumque nominibus ornato. Aureum vero esse diserte in tabula Lenormantiana affirmatur. Quod si verum, jam Rubastinos tuos, adjuncto Silvinorum nomine, aurea quoque usos moneta, in compertis habemus. Sed, ut rem ingenue dicam, molesta nascitur suspicio, scalptoris forte incuria in ea tabula scriptum fuisse OR pro eo, quod scribere debebat, AR. Quod dubium ex ipso cl. auctoris textu diluere non potui, quum operis multis ab annis interrupti textus ad eam usque tabulam explicandam non pervenerit. Quare rogatum publice volumus cl. Lenormantium, ut hanc nobis sollicitudinem abstergat, aureique hujus, si vere exstat, Rubastinorum Silvinorumque numi fidem, atque αὐθεντίαν gravissimo suo testimonio det probatam, et quo ille in thesauro asservetur, benignissime doceat.
Numi cat. n. 30 et seq. anticae caput, uti et similium Tarenti, Heracleae, Caelii, Palladi tribuendum ea de caussa opinatus est cl. Fiorellius (osservazioni sopra talune medaglie p. 19), quod ea patrocinio suo Herculem semper foverit. Et sane in vasis quoque pictis saepissime Herculi cum leone pugnanti adstituitur. Klausenius vero (Aeneas und die Penaten tom. I pag. 428) Minervam Salentinorum foederis Deam ait esse praecipuam, ideoque in numis vicinarum urbium (Vxenti) Herculem in aversa facie cum cornucopiae exhiberi (in Rubastinis est cornucopiae et spica, v. n. 21 seqq.) ad exprimendam felicitatem Deorum benevolentia hominum viribus partam, quae deos ipsos anteverterint. Eam vero fuisse rubastini agri felicitatem, ut populum ad summas olim divitias, et ad nobilissima quaeque studia capessenda provexerit, jure tu e praestantissimis ipsis rubastinorum tuorum artium monumentis probatum dedisti. Idem et Tritonis signum (sic vocat quae nobis Scylla dicitur) in galea Minervae scalptum ad ejus deae in mare potestatem refert (ib. pag. 429).
Sed jam sat prata biberunt. Vale, vir clarissime, meque, ut facis, ama.
Scripsi Neapoli V Kalendas septembres A. R. S. MDCCCXXXXIIII.
HISTORIA DEL COMBATTIMENTO
De’ tredici Italiani con altrettanti Francesi, fatto in Puglia tra Andria, e Quarati
E la vittoria ottenuta da gl’Italiani nell’anno 1503 à 13 di Febraro,
Scritta da Autore di veduta, che v’intervenne