Te precor, Ausonii dux augustissimi regni,

Et iam triste sacrum jubeas, ut caetera tolli.

Onorio! prosegue Prudenzio, tuo padre (Teodosio il grande) vietò di sacrificare agli idoli, e fece bene; ma tu maggior gloria t’acquisteresti se vietassi il massacro umano, o i ludi gladiatorî, permettendo le sole venationes:

Ille urbem vetuit taurorum sanguine tingi:

Tu mortes miserorum hominum prohibeto litari.

Nullus in urbe cadat, cujus sit poena vuluptas,

Nec sua virginitas oblectet coedibus ora.

Jam solis contenta feris infamis harenae,

Nulla cruentatis homicidia ludat in armis[521].

Nel 403 o 404, in seguito alla ben nota uccisione del monaco Telemaco[522], della quale noi già trattammo nell’Introduzione, ebbero fine i giuochi gladiatorî[523].