— Idzie! — rzekł jeden z chłopów.
— Nie idzie! — odpowiada drugi.
Na ten temat jęli się kłócić, aż przyszło do srogich kułaków43.
— Żeby nie było takiej skazówki u śtyru, toby ten okręt zalazł kajniebądź44 na kępy — powiada jeden chłop.
— A juści, juści, magnes go ściąga, jak nie ma skazować... szytko skazuje, dycht na Bryzoliją.
Dnia 7 listopada o 5 ½ rano „München” ruszył dalej w drogę.
Gdym się przyglądał z pokładu falom, podszedł do mnie jakiś tapicer i zaczął narzekać na brak dobrego towarzystwa:
— Wszystko, panie, chamy, dranie; mam przy sobie karty; ale z kimże tu grać w preferansa... Z chłopem?
Już pod wieczór tegoż dnia baby zaczęły się skarżyć, że im się we łbach kotłuje. Poszedłem na dół, gdzie zastałem chłopa, który przeciągając, sylabizował jakąś książkę, inni z odkrytymi głowami słuchali, choć, jak się przekonałem, nie rozumieli, o co chodzi. Treść książki brzmiała np. „Człowiek, który chodzi drogą cnoty, nie czyta światowych występnych książek, ani nie patrzy na sprosne malowidła, gdzie są nagie cielska”. Doradziłem im, aby lepiej zaśpiewali jaką pieśń nabożną.
Jest tu chłop, stary wyga, o którym jego towarzysz tak mi powiada: