— Tu gady takie, że tego siekierą nie utnie!
— Jakieś robaki podziurawiły nam nogi!
— Patrz pan, cośmy za łazarze! Mnie Matka Boska karze, żeśmy ją opuścili!
— Nie ma kościoła, nie ma nic, a cmentarz tam, gdzie kto zamrze.
Siadają pod wspaniałymi pinierami i tak płaczą, jak ów lud pod wierzbami Babilonu, płaczą tym strasznym płaczem, który co do siły bólu z żadnym innym w porównanie iść nie może...
Jest to tęsknota za ziemią, za jej wonią, jej blaskiem, które żadnymi pięknościami opłacić się nie dadzą. Opuściłem głowę, nie miałem i teraz słów pocieszenia dla nieszczęśliwych.
— Już dwadzieścia rodzin stąd poszło borami przed siebie, gdzie oczy poniosą... I my pójdziemy! — zawołał jakiś chłop duży, barczysty, ocierając rękawem łzy kapiące mu sznurkiem z oczu.
— Kiej sobie przypomnę nasze żyto, nasze pola, to się o mało w ziemię nie wkopię!
— I to na tych górach żyć nam każą, a gdzież tu człek strzyma?...
— W nocy jaszczurki i węże po głowach nam łażą, ani my ludzi, ani nas ludzie nie rozumieją.