Z oczów w niebo utkwionych kroplami żal spada169;
I cicho — jak modlitwa w łono Boga płynie170
I pusto — smutno — tęskno — jak gdy szczęście minie.
Pieśń II
On Conrad’s stricken soul exhaustion prest./ And stupor almost lulled it into rest171.
Byron
I
«Bujno rośnie, odludnie kwiat stepowy ginie;
I wzrok daleko, próżno, błądzi po równinie;