— Ot, i moje spoczynki — dodał stolnik, zwracając się do syna. — Teraz dopiero zacznie się prawdziwa robota.
— Zaniechajcie jej na dziś, panie ojcze — rzekł Daniel. — Wywczasujcie się, zażyjcie snu zdrowego, a jutro, skoro świt, snadniej wam pójdzie.
— Dobra rada godna posłuchu. Ale nie odchodź, zaraz podadzą wieczerzę.
— Nie mogę, trzeba mi z nowiną do nuncjusza. Ostańcie z Bogiem, panie ojcze.
— Idź z Bogiem. Dobranoc.
Kostka z Hanusią skoczyły podawać płaszcz stryjowi. We drzwiach od kuchni ukazała się Ewa z misą jakiejś wybornie pachnącej strawy. Za nią pani Janowa i ciotka Rafałka, druga synowa Wierzynka, niosły chleb, łyżki i noże, gdy wtem, jak kamień rzucony z procy, wpadł do izby dwudziestoletni chłopak w barwie dworzan królewskich. Nie mogąc słowa przemówić, oparł się o ścianę ciężko dysząc.
— Zbilut? Cóż to za obyczaje? Drogiś zabaczył31? Zda ci się chyba, żeś na miód zabiegł pod wiechę32!
— Darujcie, wasza wielmożność, przykazano mi... lecieć chyżej wiatru...
— Kto przykazał?
— Pan krakowski.