Ze zwinnością kota czepił się palcami grubej, popękanej kory, nogi pomagały rękom, w minutę już siedział na gałęzi. Pomacał z tej i z owej strony, przekonał się, gdzie drzewo ma najgęściej splątane konary, i ostrożnie, by głową nie uderzyć o gałąź, wspinał się wyżej.
„O, tu mi będzie w sam raz; tu se ranka docekam”.
Odpięta z gwoździa płachta przymykająca wóz linoskoczków fruwała, poruszana lekkim wiatrem, i szeleściła, bijąc o półkoszki194. Baczne na każdy odgłos ucho Grzegorza posłyszało ten szmer...
— Cóż się ta dzieje? — mruknął. — Złamało się co czy oberwało, że tak zbyrka?
Zatrzymał konie i zsiadł z kozła.
— Hej... któreż tam płachtę odpięło?
— Czego chcecie? — odezwał się z głębi zaspany głos Froncka.
— Gadam, po co płachtę odpinacie. Jeszcze się który tłomok zesunie i wyleci.
— Anim się ruszał, śpię od wieczora na jednym boku.
— Może Margośka albo matka?