— Ano dziękować panu Jezusowi, już co ludzkie ręce zdolą zrobić, wszystko gotowe. Zorane, zasiane, przywłóczone. Teraz ino prosić boskiej Opatrzności o deszcz, o pogodę, co tam kiedy potrzeba — rzekł Dąbek, ocierając czoło rękawem.
— Pewnoś głodny? — spytała żona — migiem przystroję wieczerzę.
Gdy weszła do izby, ojciec odezwał się półgłosem:
— Waluś, radbym ci uciechę sprawił, boś poczciwe dziecko.
— A co?
— Wezmę cię dziś ze sobą do króla.
Chłopak przytulił się do ojcowego ramienia i szepnął:
— Boję się...
— Czego, synku? Ówten już dawno w ziemi; pomsty szukał nie będzie, bo sam winien swej śmierci. Przecz34 dybał na życie królewskie? Nie trzeba o tym myśleć ani gadać. Jakiem ja miał noce od tego czasu, tego język nie wymówi; a inom się wyspowiadał przed onym księdzem z Płocka, co wczoraj do naszego pana przyjechał, to całą zgryzotę jak ręką odjął. Przyszło uspokojenie, przyjdzie i zapomnienie. No, synku, pójdziemy?
— Skakałbym z uradowania, gdyby nie...