— Kto przyjechał? Cedzisz słówko za słówkiem...
— Pan oboźny Karwicki. Czy może wejść?
— Proś, proś, czekam z upragnieniem!
Ewa drzwi uchyliła, pan Karwicki przekroczył próg i szedł powoli ze spuszczoną głową, jakby nie śmiał w oczy spojrzeć królewnie.
Anna powstała z ławy.
— Złe wieści? — spytała cicho.
— Bardzo złe — odpowiedział poseł.
— Miłościwy pan?
— Onegdaj, siódmego lipca, o godzinie szóstej wieczorem życie zakończył.