— Kachna!
— Słucham waszej królewskiej miłości! — odpowiedziała panna Leszczyńska podbiegając.
— Przysuń zydelek, usiądź i uważ, co ci powiem; a wy poniechajcie igieł — dodała do trzech par zaiskrzonych ciekawością oczu — możecie iść na wirydarz, pobiegajcie sobie, dość roboty na dzisiaj.
Dworki pospuszczały nosy na kwintę i wysunęły się gęsiego z komnaty. Lecz zanim jej miłość rozpoczęła naradę ze swą powiernicą, uchylił ktoś drzwi od przedsionka powoli, ciemna główka pazia zajrzała ostrożnie, po czym wszedł chłopaczek dwunastoletni i zatrzymał się u progu wyprostowany jak struna.
— A co tam takiego? — spytała królewna, nierada, że ją tak nie w porę nachodzi.
— Gość przyjechał — odpowiedział krótko.
— Skąd?
— Z Warszawy.43
Anna porwała się z ławy i przycisnęła ręce do piersi.
— Kto taki?