— Pod schodami ino jakieś skorupy, więcej nic.
— A ja tu mam dwie płachty. Nie mogli uciec, trzeba szukać.
— Gdzież mamy szukać? Wżdy w baszcie ich nie masz.
— Oho, wracajcie, panie ochmistrzu, już tu nic po nas.
— A bo co?
— A bo dziura w murze tuż przy schodach.
— Piskorze przeklęte... myślicie, że was nie dostanę? — przez zęby syknął Strasz, po czym głośno dodał: — Dobranoc waszmościom i dziękuję za pomoc, choć się nie udało. Jutro, da Bóg doczekać, lepiej się powiedzie.
— Uhum, juści — zaszemrało na lipie — już ty swoje ucho pierwej uwidzisz niż upiory na baszcie.
— Poczekaj, Dmytruś, nie złaźmy jeszcze, niech się ono biedaczysko spać położy, wtedy bezpiecznie pomkniemy do nory.
A pan ochmistrz ani myślał o spaniu; pobiegł, o ile mu astma pozwalała najprędzej, do sypialni „utrapionych zbereźników” (jak ich zawsze nazywał); poświeciwszy latarką, sprawdził zerwaną nitkę i pewny już zwycięstwa, drzwi otworzył... Potoczył wzrokiem po łóżkach, wszystkie zajęte.