— A dasz radę?
— Jużem wymiarkował, co ino koniuszek leciuchno pociągnąć, to się samo rozwiąże.
— Klucz weźmij, na mnie mrugnij...
— A ty Drohojowskiego z sobą zabierz!
— Ostroroga nie trzeba?
— E, wystarczy nas trzech.
Rozmowa przy stole coraz bardziej się ożywiała; nie tykano spraw poważnych, żartobliwe ino anegdoty i opowieści sypali biesiadnicy jak z rękawa, a pan hetman Tarnowski prym trzymał. Słuchano go z zajęciem, czasem nawet z niedowierzaniem, bo niejedno mniej wykształconym z biesiadników pomieścić się w głowach nie mogło. Czego ten człowiek nie widział, gdzie nie bywał, iloma językami mówił! I Paryż znał prawie jak Kraków, i na hiszpańskim dworze długie miesiące spędził, i Włochy zjeździł całe!
O Wenecji, cudnej oblubienicy morza, umiał pięknie rozpowiadać156, w Padwie u grobu św. Antoniego złote serce zawiesił, florenckich mistrzów znał osobiście, z Leonardem da Vinci przyjaźń zawarł, w Rzymie papieskiej mszy słuchał, pod Neapolem górę ziejącą ogniem widział. Czy na tym koniec? Gdzie zaś — do Afryki się przeprawił, a że o ciemnoskórych Maurach zasłyszał, to mu ich na własne oczy oglądać pilno było.
Król umyślnie rzucał pytania, by zmusić przyjaciela do tych zajmujących opowieści.
Aż tu wniesiono kurczęta ze śmietaną i włoską soczystą sałatę.