I pobiegł ku drzwiom od sieni.
— I cóż? Jest? — spytali z biciem serca Gedroyć i Drohojowski.
— O! — lakonicznie odparł Jędruś, uchylając poły.
— O rety... po cóżeś wszystko zabierał? Nie lepiej ino klucz?
— Aha, miałem ci klęczeć i rozpinać torebkę, za powrotem znowu padać na kolana przed starą sową i chować klucz na swoje miejsce? Toć by ślepa i głucha być musiała, żeby nie zmiarkowała, co się święci.
— Hola! hola! nie czas na rozhowory163; musimy się sprawić piorunem.
Zbiegli ze schodów, potem chyłkiem, muru się trzymając, w sam kąt ku stajniom, od których wozowniami oddzielona stała szopa niewielka, na nocleg dla osłów naprędce z desek zbita.
— Szmaty grube masz?
— Starą derkę ze strychu zabrałem.
— Podrzyj na czworo.