Weszli wszyscy za księdzem do przedsionka, a po wstępnych modlitwach do kościoła, ku chrzcielnicy.
Staszek, ma się rozumieć, musiał zostać przy koniach, a Basia pośliznęła się na progu i tak się jej coś zrobiło w nogę, że ani kroku nie mogła postąpić. Zły to człowiek, co nie czuje litości w sercu, widząc ból bliźniego. Młody Zbroja miał serce strasznie miłosierne, jednym susem już był przy dziewczynie.
— Baśka, cudności moje, rozłączyli nas!
— Rozłączyli nas!
— Cnęło ci się beze mnie?
— Jużci.
— Rada byś wrócić na Łobzów?
— Oj, rada!
— Może się teraz jako odmieni na lepsze, bo po tym nieszczęściu ojcowie się pogodzili.
— Po jakim nieszczęściu?