— Tato — zapytał drżącym głosem — widzę, że drewno i ogień masz, ale gdzie jest ofiarny baran?
— Ty nim jesteś, synu. Ciebie Bóg wybrał na ofiarę.
— Skoro taka jest Boża wola, jestem gotów. Żal mi tylko mamy.
Kiedy przybyli na wyznaczone miejsce, Izaak powiedział do Abrahama:
— Kochany ojcze, spełnij jak najszybciej wolę Stwórcy i spal mnie. Pozostały po mnie popiół zbierz i daj go mamie. Będzie miała pamiątkę po złożonym w ofierze synu. Stanowić będzie jedyną dla niej pociechę. Tato, powiedz mi, co będziecie robili na starość?
— Długo już nie pożyjemy. Wkrótce i my pójdziemy za tobą. Wierzę, iż Bóg, który dotychczas nas wspierał, nie opuści nas.
— Zwiąż mi ręce i nogi, ojcze, albowiem dusza moja jest zuchwała i buntuje się. Boję się, że kiedy ujrzę nad gardłem nóż, mogę tak zadrżeć, że uszkodzę sobie ciało. Uszkodzonej zaś ofiary Bóg nie przyjmie.
Związał więc Abraham ręce i nogi syna, a Izaak tak mu powiedział:
— Nie mów tylko mamie o ofierze, kiedy będzie stała nad studnią albo na dachu. Z rozpaczy bowiem gotowa popełnić samobójstwo.
I ułożył Abraham swego syna na ołtarzu, twarzą do góry, i wziął do ręki nóż.