— Tego, który sam zna Torę i drugiego nie uczy, przeklinają nawet dzieci w łonie matki. (To znaczy następne pokolenia).
III
„Majątek i bogactwo pozostają w domu,
dobre zaś uczynki wieczny mają żywot”.
— Te słowa z Psalmów — powiadają rabi Huna i rabi Chisda — można odnieść do człowieka, który sam się uczy i uczy drugich. Można je odnieść również do człowieka, który kupuje książki i wypożycza je drugim. Jemu nic nie ubywa, a drugim przybywa.
„Nie ma tego, który by ich zastąpił”.
Te słowa poety z Psalmów mogą się odnosić do człowieka, który umiera bezdzietnie, albo uczonego, który nie zostawia po sobie ucznia.
IV
Kto uczy drugiego człowieka Tory, to jakby go powołał do życia. Tworzy go, kształci i nadaje formę.
Oczłowieku, który uczył syna swego przyjaciela, można powiedzieć, że go zrodził.