— Któż to jest Ingrid?
— Ingrid! Mała Ingrid.
Nie znała jej.
— Czy ona jest mniejsza od ciebie?
— Naturalnie! Jest taka jak ty!
— O, to przyprowadź ją ze sobą! Słyszysz?
Zapewnił, że to uczyni niewątpliwie.
— Dobrze! — powiedziała. Ty dostaniesz owcę, a ona prosię!
Uznał, że było to bardzo mądrze pomyślane. Potem zaczęli sobie opowiadać o znajomych, których zresztą mieli niewielu. Rodzice skończyli tymczasem rozmowę. Ruszono w drogę do domu.
Tej nocy Torbjörn śnił o Solbakken. Widział mnóstwo białych owiec, a pośród nich dziewczynkę z czerwonymi wstążkami na głowie. Wraz z Ingrid rozprawiali teraz po całych dniach o spodziewanych odwiedzinach i marzyli o owcach i prosiętach, których namnożyło się tyle, że nie wiedzieli, co z nimi począć. Dziwowali się bardzo, że nie pozwolono im ruszyć zaraz do Solbakken.