Asoka

by Bolesław Leśmian

I zapomniał o wierzbie — bo któż to spamięta?

I tanecznie wędrował od sali do sali,

I czuł, że tchom dziewczęcym brak jakichś korali,

I że coś powierzbnego w duszy mu się żali.

Aż oto strażnik bramny⁹ otrąbił po grodzie,

Że wierzba uzdrowiona w cudnej bezprzeszkodzie¹⁰

Przyszła, by odtąd szumieć w królewskim ogrodzie.

Król Asoka z pałacu wybiegł na spotkanie

I wyciągnął ramiona, i poglądał ¹¹na nie,

Że się tak wyciągnęły i tak niezachwianie.