Garbus

Mrze¹ garbus dosyć korzystnie:

W pogodę i w babie lato².

Garbaty żywot miał istnie,

I śmierć ma istnie garbatą.

Mrze w drodze, w mgieł upowiciu³,

Jakby baśń trudną rozstrzygał,

A nic nie robił w tym życiu,

Jeno⁴ garb dźwigał i dźwigał.

Tym garbem żebrał i tańczył,