W zwiewnych nurtach kostrzewy (cykl)

by Bolesław Leśmian

Ustami dotknę bezmiernej zieleni,

Stęsknionej do mnie swym sokiem i ciszą.

Do kwiatów przywrę rozpalone czoło,

Wsłucham się w bąki grające i brzmiki³⁸,

I będę patrzał³⁹, jak lepkie gwoździki

Wśród jaskrów⁴⁰ lśniącą ociekają smołą.

I będę patrzał, jak maki i szczawie

Mdleją, ciał naszych odurzone wonią,

I będę wodził twoją białą dłonią

Po wielkiej trawie, nieznanej nam trawie.