Rozumie ziemski, zły siew twego pola,
Sama przez siebie dobra Arcywola368,
Jak Arcydobro, nigdy swego chcenia,
I wiekuistych pociągów369 nie zmienia.
Co sprawiedliwe, z nią jest zespolone,
Żadne ją dobro nie nęci stworzone370
Bo wszelkie dobro z niej się wypromienia».
Jak bocian w gnieździe, gdy nakarmi dzieci,
Krąży nad gniazdem, nim na żer poleci,
I jak to pisklę, co pokarmem syte,