Awersya pewnej Damy całe życie bawiącej u wielkich Dworów, przy których gdy nie tylko same próżność, nieszczerość, zazdrość i wiele defektów uznała, waletę życiu takiemu wypowiada, a na spokojniejsze się wybiera

by Elżbieta Drużbacka

W pęczu list kryjąc wnet odziewa gaje;

Pokrywa nagość drzew przez zimę zdartą

W nową je barwę stroi niewytartą.

Cóż gdy niedługie w tych strojach pociechy?

Nastąpi jesień, wiosna dudy w miechy⁵.

Czując, że ją wnet do siebie zawoła,

Obedrze z sukni, aż ta znowu goła.

Zielone trawy co w jednym kolorze,

Z szmaragdem chodzą, ledwo nie w polorze,

Też same skutki z swej własności mają,