— Kiedy ON odrywa od siebie swoją rękę — wyjaśniła matka Bambiego — wtedy wybucha ogień i rozlega się huk jak grzmot. ON jest wewnątrz cały z ognia.
— Niech pani wybaczy — wtrącił Ronno. — To, że ON jest wewnętrznie cały z ognia, istotnie jest prawdziwe. Ale co do ręki — to omyłka. Ręka nie mogłaby zadawać takich ran. Musi to pani sama przyznać. Jest to raczej ząb i tym zębem ON rzuca w nas. Widzi pani, ząb — to wyjaśnia wiele. I umiera się właśnie od jego ukąszenia.
Młody Karus westchnął głęboko.
— Czy ON nigdy nie przestanie nas prześladować?
Wówczas Marena, dziewczyna, która była prawie zupełnie dorosła, powiedziała:
— Powiadają, że kiedyś ON zstąpi między nas i będzie zupełnie tak samo łagodny jak my. Będzie się z nami bawił, cały las będzie szczęśliwy i pojednamy się wszyscy.
Pani Netla zawołała ze śmiechem:
— Niech ON sobie zostanie, gdzie jest, i niech nas zostawi w spokoju!
Ciotka Ena powiedziała karcąco:
— Ależ... w ten sposób nie wolno mówić.