— Nie, siostrzyczko, nie będę już poganiaczem słoni! — zaśmiał się Amra. — Nie wiem jeszcze, czym będę: może adwokatem... lekarzem lub inżynierem... lecz kornakiem nigdy już nie będę... Szkoda byłoby nauki dla takiej roboty!

Nie tylko dziewczynka, lecz nawet rodzice nie zrozumieli tych słów chłopaka.

Ciemni, nieuczeni prostacy nie wiedzieli, jaką potęgę i bogactwo przynosi wiedza.

Kiwali tylko głowami i wzdychali.

Tajemnicze, niezrozumiałe słowa syna i brata przerażały ich.

Amra spędził trzy dni w rodzicielskim domu.

Żegnany łzami i błogosławieństwem odjechał na długo.

W sercach rodziców zagnieździła się trująca trwoga.

— Czy powróci do nas Amra? — westchnęła z goryczą zapłakana Soncza.

— O, Amra powróci pięknie ubrany i potężny, jak biały sahib! — zawołała z głębokim przekonaniem w głosie czupurna, śmiała Radżori.