1. Zasadnicze sfałszowanie historii, żeby była dowodem moralnej oceny wartości:
a) upadek narodu jako wynik korupcji;
b) wyniesienie się narodu jako wynik cnoty;
c) dojście do szczytu narodu („szczyt jego kultury”) jako wynik szczytności moralnej.
2. Zasadnicze sfałszowanie wielkich ludzi, wielkich twórców, wielkich epok:
Chce się, żeby wiara była tym, co wyróżnia wielkich ludzi: ale nierobienie sobie skrupułów, sceptycyzm, pozwolenie sobie na wyzbycie się jakiejś wiary, „niemoralność” należy do wielkości (Cezar, Fryderyk Wielki, Napoleon, ale również i Homer, Arystofanes, Lionardo, Goethe). Eskamotuje100 się zawsze rzecz główną, ich „wolność woli”.
183.
Wielkie fałszerstwa nihilistyczne przy mądrym nadużywaniu wartości moralnych:
a) Twierdzenie, że miłość jest wyzuciem się ze swej osobistości; również i współczucie.
b) Twierdzenie, że tylko intelekt wyzuty ze swej osobistości („filozof”) poznaje prawdę, „byt prawdziwy i istotę rzeczy”.