Był to młody jeszcze, żywiołowy człowiek, z twarzą o niczym nie wątpiącą, śmiały i zdeterminowany.
Z jego receptą wszelako należało się obchodzić ostrożnie, a jego diagnoza często zbaczała ścieżką mimo!
Był jednak wesoły, przyjacielski, uprzejmy, dobrej tuszy i wcale ładnej brody.
Wziął Pitę jak lalkę, postawił przed sobą, przypatrzył się uważnie jej ślicznej buzi, zgrabnym nóżkom i od razu śmiać się zaczął:
— A cóż panienka taka poważna?
Picie przypomniało się, że rankiem, gdy siedziała na belce, ten aktor przypatrzył się jej tak samo uważnie, roześmiał się i zapytał:
— A cóż panienka taka poważna?
Rumieniec leciuchny wystąpił na jej buzię. Od rana zaczęła czuć, że ta „powaga” to widocznie coś niewłaściwego dla niej, tak jak niewłaściwe jest jedzenie ryb nożem lub noszenie kretonowej sukienki w grudniu.
W Warszawie jednak czy na pensji, czy to w domu chwalono ją za tę powagę.
Zwróciła się więc ku matce, jakby żądając od niej wyjaśnienia.